Skip to main content

Galiza en chicago


Ok, cheguei.

Onte ceei polbo á feira, polbo á brasa, mexilóns, peixe guisado e outros platos típicos de Chicago regados con Estrella Galicia... Debe ser esa clase de cousas que un pode facer nesta cidade, por certo, salvo o polbo a feira, o resto estaba espectacular.

Roberto resultou ser un gran tipo con unhas preferencias bastante nobles: divertirse e vivir ben. Ademais tamén semella ser un científico competente e con posibilidades de chegar lonxe. Pero estou aquí para falar de min mesmo, suficiente sobre Roberto.

Polo dagora a miña vida consiste en non caer co sono, construír frases coherentes e resultar amábel. Os meus xefes son dous venerables señores italianos, foron bastante amábeis comigo e déixanme a próxima semana para situarme. Polo pronto a miña única obriga é un seminario o luns na mañá.

Xa está, primeiro post feito, xa podedes criticalo.

Have fun!

Comments

Anonymous said…
É o que ten seres novato que escribes uns posts que até mesmo parecen interesantes, xa se irá enferruxando co tempo...
Polo de pronto recoméndoche que pases polo do Mei.
Saude!
Anonymous said…
Ola Nacho!!! alegrome que xa estes en Chicago e que poideras disfrutar de tal gastronomia!! seguro que che saen perfectamente as frases e que non as tes que pensar tanto..esaxerado!!supoño que a foto que nos mostras sera de donde vives, ten boa pinta, aseguroche que se algun dia vamos por ahi non dubidaremos e avisarte!!jajaja.
Desexoche todo o mellor, que seguramente o teras,porque todos sabemos que vas loitar por iso. Coidate moito, bicos
Anonymous said…
Moi boas,viaxeiro!
Queda o recuncho inaugurado e ata haberá que ir lendo os posts para facernos á idea do que acontece aló alén do mar.
Desde a terra unha aperta desas grandes.
meryani said…
Me alegro mucho de que por esas tierras comas así de bien (como ya sabes una de mis principales preocupaciones de que te fueras era tu alimentación), así que bueno me dejas muy tranquila.Me da la impresión de que vas a estar genial ahí, como en casa. Bueno Nachete besitos y ánimos, que acostumbrarse a una nueva vida no es difícil y además resulta muy gratificante.Ciao.
Meripousita said…
Holaaa tio, qué tal por jiuston? é bonitiño?. Jajaj, mola o teu bló. Bueno, vouno poñer en misfavoritos. Espero a túa postal. Bicos, meu. María Pouso
Meripousita said…
Bueno, esta é a segunda mensaxe que che deixo, non me tiña conectado a gmail... así que agora xa non me sae esa 1ª mensaxe tan espontánea que che escribira e que non copiei nin peguei... cajiná... era algo así como "xa vexo que jiuston mola" jajaj. Bicos meu.
Meripousita said…
Jajaja, ao final sí que me colgou a 1ª mensaxe.son nova nesto dos blós.
Unknown said…
Nachete!!!!
tio, que es eso de comer pulpo, no me jodas y no hagas el paleto, ha donde fueres haz lo uqe vieres...a comer bigmac ya!!! (no por dios, es coña)
Así que con Roberto bien, mola; ya tienes guía pa ir de fiesta seguro. Vete colgando fotos (que también puedes mandar por mail)
cuidate mucho, un monton de besos)
p.d. sabes ya las fechas del parque de atracciones :)?
Martiño said…
Saudos,curmán. Desta aprendes inglés fixo, non vai haber outro remedio. Esta primeira mensaxe vai de parte dos meus pais que, aínda que che mandei a mensaxe de texto polo móbil, aínda non se fían e queren que che pregunte se xa tes a direción doutro Martiño, que vive por terras de Illinois. Se xa a tes, nada máis por agora, senon faimo saber e mándocha o correo electrónico.

Un saudo, e sorte no seminario de mañá.
Anonymous said…
é o bom da globalización, que as materias primas repítense en espacios territoriais indefinidos mitigando a morriña que produce a dependencia ó gas argón que desprende o granito. o que non se pode conseguir é trasladar a man de obra cualificada das pulpeiras de carballo. Ánimo nacho.

Popular posts from this blog

Tempo

A hora do reloxo do meu computador segue fixada na hora española. Son as 5:10 am alí. O tempo resulta un xeito raro de medir a distancia. Para nós esa dimensión camiña sempre no mesmo sentido, acelerada ou ralentizada, mais sempre cara diante. Pero, de claquera xeito, iso significa que mentres eu escribo vós durmides. Aínda que quixera, non podería comunicarme convosco. Por iso me limito a lanzar posts. Como podedes imaxinar o luns poucos eventos interesantes trouxo, e non me vou parar a enumerar a multitude de detalles típicamente americanos cos que me crucei. Polo pronto teño uns cantos papers para ler, un lugar onde deixar as miñas cousas e unha morea de papeis burocráticos destinados a darme existencia neste país mediante a consecución do meu número da seguridade social (SSN). Doces soños. (foto de Gui, o gato )

Máis cartaces

Un dos seres que máis vai botar de menos aos seres humanos cando desaparezamos da Terra van ser as ratas (menos as de laboratorio). É ben sabido que existe unha relación directamente proporcional entre a cantidade de seres humanos e a cantidade de ratas vivindo no mesmo territorio. Tendo en conta que eses interesantes e intelixentes animais non son moi aprezados e considéranse foco de enfermidades, non debe sorprender que a cidade de Chicago (onde hai unha chea de seres humanos) o tema das ratas leve a avisos nas rúas de distintas clases. Este que amoso resulta interesante porque engade a unha cuestión tal elegante como a coprofaxia un autocolante de James Bond gorila que lle dá un toque surreal: Para pouco máis daría o tema dos cartaces se non fose pola interesante historia da Guerra Fría, a paranoia nuclear que trouxo con ela e os restos que a política de escalada armamentística deixou na paisaxe. Ao principio no...

A todo isto!

Un pode chegar a preguntarse, eu tendo a facelo bastante: que demonios estou facendo aqui? Ademais das implicacións pseudometafísicas da cuestión, en resposta a isto, unha das miñas actividades aquí é investigar. Polo pronto, o meu traballo consiste en probas condutuais en ratos mutantes e non muntantes (wild type). E iso foi o que fixen hoxe. Os ratos foron expostos a un son agudo previo a unha descarga eléctrica os ensaios suficientes como para amosar respostas de medo ante a presentación do son. Cando cheguei esta parte xa estaba feita, na seguinte fase os ratos son expostos ao son sen descarga durante cinco minutos. Ao sacar un rato para meter o seguinte sempre hai que limpar as cagadas que deixou como consecuencia do medo. De feito, aínda que medimos o tempo que pasan paralizados para avaliar o medo, penso que poderíamos facelo contando cagadas. Por outra banda non sei se os meus xefes estarán polo labor de presentar un artigo titulado "Shitting a lot: a new approach in behav...