Portugal: A field report on the difficulty of doing simple things

When we decided to spend a year in Portugal, I had certain expectations. Good food, excellent weather, historical cities, a slower pace of life, and the opportunity for the children to experience living in another country.

I also expected occasional bureaucratic absurdities. After all, I grew up in Spain. Nobody raised on the Iberian Peninsula expects the authorities to make life easy. In Spain, obtaining a document can require presenting another document certifying that you have requested the document needed to request the original document. This is perfectly normal. We have been doing it for centuries.

Portugal, however, has taken things in an interesting direction. After several months in Coimbra, I have come to believe that the Portuguese have developed an almost artistic ability to complicate tasks that nobody had previously considered difficult. Their achievements in architecture, navigation, literature, and gastronomy are undeniable. Their ability to connect a dishwasher to a water supply is more open to debate.

I have been collecting observations and what will follow is my preliminary report.

As outras linguas son irrelevantes

O curioso desta historia é que algo que para min é obvio, resulta absolutamente absurdo ou sinxelamente é irrelevante para unha gran parte da poboación do reino de España. Entre as cales se atopa a cónsul en Chicago.

Vaia por diante que as poucas veces que fun ao consulado o trato foi axeitado e a competencia dos que alí traballan foi salientábel. Por outra banda, fóra diso o trato que teño coa oficina consular é nulo. Onte chegou un email do consulado desexándome bo natal e a verdade é que normalmente tería rematado no lixo virtual se non fose por un detalle. Mirade o correo en cuestión:

Está mirado? Ben. Notades algo raro? Resulta que o cartón de Natal electrónico está en español, o cal é unha opción obvia, e tamén en inglés, que tamén é lóxico dada a localización. Ou pouco máis raro é que tamén estea en francés, ruso, chinés e árabe. Entendo que a idea é ser internacionais o cal desde logo eu non vou criticar porque é boa cousa. O meu problema xurde coas ausencias, as do catalán, o basco e o galego. Supoño que será porque non son linguas españolas...

Feliz Natal!

Cousas que un debe facer cando visita os EUA: disparar

Unha das preguntas máis habituais que me fai a xente en Galiza cando digo que vivo nos EUA é se xa merquei unha pistola. Deixando a un lado as consideracións morais, o certo é que ter unha arma en Chicago é bastante complexo. Na cidade a posesión de pistolas era ilegal até hai moi pouco (cando a corte suprema decretou a lei anticonstitucional) e incluso agora a posesión de armas está extremadamente regulada. En esencia, ademais de ter que rexistrarse coa policía, as armas só poden terse na casa (por exemplo: o garaxe e o alpendre non se consideran parte da casa para efectos da lei), e deben transportarse desmontadas. Por se isto non fose abondo, as tendas de armas son ilegais na cidade de Chicago.

Afortunadamente, existen lugares máis civilizados como Cincinnati (Ohío) onde este tipo de consideración son innecesarias e un pode adicarse a ese fermoso pasatempo que é dispararlle a cousas sen que medien gobernos entrometidos. Así que aproveitando a fin de semana, aí fumos a ver cal é o atractivo do asunto. Como son un home sensíbel, escollín para comezar un clásico cun calibre razoábel, unha Ruger MKIII cal. 22. E como non todo o mundo é coma min, un dos nosos amigos escolleu a nada sensíbel Glock 21. Moi semellante á polivalente Glock 17 en deseño, pero como os 9mm quédanlle pequenos ao redneck medio, os austríacos foron moi listos e sacaron para o mercado americano unha versión 45 ACP... unha semiautomática como deus manda, vaia.

A sensibilidade e a delicadeza feitas pistola: Ruger MKIII

Porque o tamaño (das balas) importa: Glock 21

A pesar do pouco aprezo que lle teñen en Ohío ao nanny state, un ten que seguir unha serie de regras básicas na galería de tiro, a miña norma favorita é sempre tratar unha pistola coma se estivese cargada. Semella que os Borbóns prefiren ignorar esta regra, o cal serve para dar de comer á prensa do corazón e aos historiadores.

Eu sendo sensíbel coa Ruger

Calquera que teña disparado unha espingarda de balíns pode comprender en que consiste o de dispararlle a brancos a diferentes distancias. A MKIII definitivamente ten moito disto en canto a peso e comportamento, até o punto de que a miña pontaría foi bastante boa e a sensación foi de estar a disparar nunha feira. A maior diferenza cunha feira era a Glock 21 no posto do lado que facía un ruído da ostía (mellor descrición posíbel). Pasar da Ruger á Glock foi como pasar de facerlle agarimos a un gatiño a espertar un león dándolle unha patada nos collóns. Facer dous tiros seguidos sen voltar a ter que apuntar é imposíbel, con independencia de canto te amarres á pistola. Desde logo, aqueles que buscan sensación de poder ao disparar unha pistola, deben decantarse pola Glock.

A miña sensibilidade foi ao carallo tras disparar coa Glock

O meco de papel está moi morto despois da miña falla de sensibilidade

Así que xa sabedes, se queredes matar follas de papel (tamén as hai con tipos ameazantes ou zombies), visitade Cincinnati porque disto en Chicago non hai.

O que o ministro de Educación non dixo

Pois o que non dixo foi isto:


"El ministro de Educación, Cultura y Deporte, José Ignacio Wert, ha anunciado este jueves que desarrollará "medidas de puesta en valor de la educación, y ayudas de acción y promoción cultural en el mundo de la educación". Para todo ello, se comprometió a convocar la Comisión Consultiva Nacional de Asuntos Educativos, y ha añadido que el Ministerio "participará activamente en las iniciativas nacionales e internacionales" que se emprendan para considerar a la educación "patrimonio inmaterial"."

E o que dixo foi o seguinte: http://www.europapress.es/cultura/exposiciones-00131/noticia-wert-anuncia-puesta-valor-tauromaquia-20120202111159.html 

En época de crise hai que ter as prioridades claras, home!

Confirmado

Por se alguén tiña algunha dúbida, Mariano Rajoy vai ser o próximo presidente do goberno. Entre unha chea de declaracións de boa vontade e referencias á grandeza de España, mencionou que quere ser presidente de todos os españois. A verdade é que esa é unha declaración que me preocupa por parte dalguén que foi un gran estudante de dereito, ao fin, para ser o presidente de todos os españois, España tería que ser unha república.

Este debe ser o detalle máis irrelevante de todo o discurso, pero prefiro un presidente do goberno que se debe aos seus votantes a un que se debe a algo tan difuso como todos os españois.

A importancia da sincronía

Para variar, vou falar un pouquiño de algo que nos afecta a todos: o desfase horario entre a hora solar e a hora peninsular.

Primeiro ollade este mapa, tede en conta que a cor verde indica que o Sol acada o punto máis alto antes de medio día e o vermello despois. Unha zona cun verde intenso terá un mencer temperán e un solpor temperán e, deste xeito, unha zona cun vermello intenso terá un mencer tardío e un sopor tardío.

É sinxelo reparar que Galiza é bastante vemella, hai sitios peores, iso si. Tamén é obvio que os portugueses o levan un pouco mellor cá nós.

O tema podería parecer absolutamente arbitrario e até irrelevante se non fose porque os seres humanos son entes biolóxicos e os ciclos de luz e escuridade son algo esencial para o funcionamento ótimo do noso corpo.

Sen liarme demasiado, na base do cerebro hai un reloxo mestre que regula os rítmos circadianos de todo o organismo. Este reloxo denomínase Núcleo Supraquiasmático, e é tan importante que recibe a súa propia información visual independentemente da que viaxa ao córtex visual.

Fonte: http://en.wikipedia.org/wiki/Suprachiasmatic_nucleus

Os seres humanos evoluíron como animais diurnos, e o noso corpo está preparado para realizar actividades físicas durante os períodos de luz e ir durmir, en si mesma unha actividade fundamental e tan complexa como a vixilia, nos períodos de escuridade.

As consecuencias de desaxustar o reloxo dependen da gravidade do desaxuste, pero en xeral soen levar a un acurtamento da esperanza de vida e supoñen un factor de risco para doenzas metabólicas (como a diabetes) e trastornos mentais.

O fuso ou fusos horarios nos que se atopa un país son decididos de xeito político, por eso o mapa amosa desfases, pero o ideal é que a hora solar se aproxime á hora oficial. Un cambio neste senso levaría de xeito inmediato a unha mellora da calidade de vida dos habitantes.

Por outra banda, existen múltiples exemplos de países con múltiples fusos horarios (USA e Rusia, por exemplo) e iso non supón un grave problema para os seus habitantes. Homoxeneizar a toda a poboación nun único fuso horario, por motivos políticos, é un erro, un erro biolóxico.

Mariano Rajoy, patriota galego!

Oes, eu escoitara algo de que o Rajoy tiña que saír do armario, pero nunca pensei que se referisen a isto:

Mariano é independentista!!!

Seica os publicistas pensaron que o vídeo era demasiado forte para o youtube e agora anda polos pornodominios do megaupload http://www.megaupload.com/?d=QB2MS8P6

Isto é o resultado de combinar a ignorancia co Google Images. Se os publicistas tivesen visto un mapa de Galiza algunha vez na súa vida, non terían escollido o que trae máis cores...

Peaso presidente do goberno ehpañol que vai ser Mariano!

PS agradecemento de NÓS-UP: http://www.nosgaliza.org/principal.php?pag=lernot&id=2139