American Paranoia

Todos sabemos que yankilandia é un país perigoso porque así o indican as novas que cruzan o océano. Pero a cousa unha vez aquí dentro ten uns tintes dramáticos para os non iniciados nesta versión adulterada do pensamento protestante.

A área do campus e de Little Italy esta inzada de policías: podo velos pasando nos seus enormes crownies (aínda que se están a pasar os cehvy impala), indo a comer comida italiana no Pompei (onde tamén vou eu) ou parando de madrugada no White Hen a mercar café quente e donuts (sen tópicos). Algún día escribirei un post sobre o portátil antibalas que levan dentro dos carros, por certo.

Vaia, entre os polis "normais" de cando en cando tamén vexo á UIC Police. A primeira vez pensei que o de police era unha esaxeración e que serían como os pro-seguratas que ten a USC nun TT amarelo perseguindo independentistas redecoradores de facultades. Isto é: señor de uniforme con palo.

Erró!

Non tardei moito en ver a estes robocops parar un SUV no campus con toda sorte de luces (aquí os carros de policía fan deslucir ao tunner máis empastillao) e saír con: chaleque antibalas, pistola automática e cara de mala ostia. Si, e uniforme e palo tamén, pero creo que non lles mola usalo.

Pero o tema non vai do garrulos que son os polis, o tema é o paranoico que o poñen a un porque semana si semana tamén mándame ao correo-e lindezas coma estas:
-------------------------------------------------------------------------------------
Monday at around 10 p.m., a UIC student was the victim of an off-campus armed robbery in the 1000 block of South Ashland Avenue. The victim was approached by two black males, one of whom displayed a knife and took the victim's cell phone.

The assailant with the knife was described as 5-foot-8, 140 pounds, late teens to early 20s, with dark eyes and dark complexion, wearing a green baseball cap and green tee shirt. The second offender was described as 6-foot, 130 pounds, late teens to early 20s, with dark eyes and dark complexion, wearing a white tee shirt, black shorts, and a white "do-rag" on his head.

UIC Police strongly recommend complying with an armed offender's demand for property or valuables, as the victim did in this case.

Other security tips:

--be aware of your surroundings
--try to travel in groups when possible, particularly after dark
--use well-lit walkways
--on campus, look for the location of the nearest emergency call box (there are more than 900 across campus)
--the emergency number for UIC Police is 996-HELP (4357).

The crime will be investigated by the UICPD/CPD Joint Robbery Task Force and CPD Area Four Detectives.

Anyone with information is asked to call UIC Police at (312) 996-2830.

MESSAGE FROM THE UIC POLICE

Tuesday just before noon, a UIC student was the victim of an armed robbery on the CTA Blue Line platform at the UIC-Halsted stop near campus. A single offender approached from the rear and placed a knife in the student's back. The student surrendered a cell phone and iPod, and the offender fled the scene.

The offender is described as a black male, age 30-35, 5-foot-8, 190 pounds, of muscular build, bald, with a medium complexion and a goatee.

UIC Police strongly recommend complying with an armed offender's demand for property or valuables, as the victim did in this case.

Other security tips:

--be aware of your surroundings
--try to travel in groups when possible, particularly after dark
--use well-lit walkways
--on campus, look for the location of the nearest emergency call box (there are more than 900 across campus)
--the emergency number for UIC Police is 996-HELP (4357).

The crime will be investigated by the UICPD/CPD Joint Robbery Task Force and CPD Area Four Detectives.

Anyone with information is asked to call UIC Police at (312) 996-2830.

A MESSAGE FROM UIC POLICE

UIC students were the victims of two recent purse snatchings in areas adjacent to campus.

On July 31 just after 4 p.m., a student's purse was snatched from behind by a male offender riding a bicycle in the 1000 block of West Vernon Park. The student was not injured.

On August 2 at around 5:30 p.m., another student's purse was grabbed in the 900 block of South Morgan. The subject was described as a black male, 20-30 years old, 5-foot-8, of slender build, and riding a mountain bike. He was not able to keep hold of the purse and was frightened off by witnesses, but the student sustained a minor injury to the shoulder.

These incidents are being investigated by the UIC Police/Chicago Police Department Joint Robbery Task Force and CPD Area 4 Detectives.
Anyone with information is asked to call Area 4 at (312) 746-8253 or the UIC Police at (312) 996-2830.

UIC Police offer the following suggestions:

--be aware of your surroundings
--try to travel in groups
--use well-lit walkways
--on campus, look for the location of the nearest emergency call box (there are more than 1,000 across campus)
--the emergency number for UIC Police is 996-HELP (4357).
-------------------------------------------------------------------------------------

Interesante, eh? A min alégranme a mañá sempre que os vexo, pero o meu moi máis favorito é este:

-------------------------------------------------------------------------------------

MESSAGE FROM THE UIC POLICE

Tuesday, around 4:50 p.m., a UIC employee was the victim of a robbery and abduction in the 700 block of south Wood Street.

The victim reported that a female black offender approached her from the rear, placed a knife to her back, and forced her into a white vehicle of unknown make and model. A second female black offender was driving.

The first offender took the victim's wallet and removed currency. The offenders proceeded to drive the victim to an ATM, where they demanded that she withdraw more money. The offenders then drove the victim back to Harrison and Wolcott, where they forced her out of the car and fled the scene.

Anyone with information is asked to call Chicago Police Area 4 detectives at (312) 746-8253 or the UIC Police at (312) 996-2830. UIC Police will be involved with CPD in the investigation through the Joint Robbery Task Force.

*** UIC Police strongly recommend complying with an armed offender's demand for property or valuables, but resisting a demand to enter a vehicle if possible.

Other tips:
--be aware of your surroundings
--try to travel in groups
--use well-lit walkways
--on campus, look for the location of the nearest emergency call box (there are more than 1,000 across campus)
--the emergency number for UIC Police is 996-HELP (4357).
-------------------------------------------------------------------------------------

Isto é: que lles dea a pasta e me resista ao secuestro, o que non entendo aínda é: se o tipo vai armado, como carallo me vou resistir ao secuestro!? Joé, para iso tamén me resisto a que me rouben!

En fin, non todo é un paraíso como vedes.

Saudiñas.

PS1 Si, os malos que rouban aos estudantes son negros, por suposto...

PS2 A foto do Crown Victoria é de CrazyPete
e a do Impala dun fulano ao que lle mola o copyright :P

De cando en cando non fai falla escribir

E un dato de interese, como pasa con algunhas pickup, algúns barcos neste país teñen unha barbacoa na popa!

As veces algo desastre si son -v1.0 (beta)-

Vale, esquecín a cámara... outra vez.

Como ás catro da tarde estaba eu a pensar no concerto de Carlinhos Brown cando comezou a caer unha desas treboadas impresionantes típicas da cidade. Tendo en conta o sol que lucides en Compostela e arredores, pensei niso de que nalgures estará a chover se aquí vai sol.

Total, que quedei traballando (si, de verdade que estaba traballando) até que recibín unha chamada de Roberto preguntando se xa estaba na casa. Ao parecer, con isto de que os xefes marcharon de vacacións, era o único que pringao que seguía no laboratorio. Marchei, chovía, molleime, dinme conta de que esquecera o computador, molleime, volvín ao laboratorio, volvinme mollar e cheguei a casa.

Ao final fun coa bici, molleime, a casa de Roberto e decidimos aplicar esa máxima de que os homes non están feitos de azucre e polo tanto non desaparecen coa choiva. Vaia, molleime indo ao concerto.

Alí deixou de chover e eu de mollarme, descubrín que non se pode bailar nos corredores centrais das butacas porque os señores grandes de seguridade din que é perigoso... Semella que debes de un concerto do Carliños sentado!

Non sei como acabamos facendo unha especie de conga polo medio das butacas, fumos diante do escenario e o Carlinhos baixou e púxose diante (intre no cal a conga pasou de estar composta por 10 persoas a un número que tende a infinito), a partir de aí os tipos da seguridade do parque comezaron a mirarnos peor cá antes, cando bailabamos nos corredores, e impedirnos o paso. Pero como son aglosaxóns pensan que por dicir que non se pode pasar unha vez non imos ver como facelo por outras vías.

Foi divertido, sen fotos, pero divertido. Con sorte a web 2.0 proveerá.

Rematei falando de Chomsky e Watzlawick (DEP) mentres comía polbo grellado.

PS Tmn descubrín que me gusta montar en bici por Chicago á noite

Aragon, Manu Chao e as autoduchas

Aclaro xa que Aragon, ademais de ser unha C.A. autónoma cando leva til (ola Pili) e o rei de Góndor cando engades unha letra, é un dos máis clásicos teatros de Chicago. Aconséllovos que fagades clic na imaxe da Ballroom para que comprendades o interesante de ir a un concerto nun lugar con tan... orixinal decoración.


(Foto cortesía de zedwards)

Youtube mediante, déixovos algúns vídeos de case o final do concerto de Manu Chao.






Houbo lembranzas, por cancións escoitadas noutros lugares e con outra xente, e moito movemento. Así é a música.

E cando volvín a casa semellaba que me duchara coa roupa posta, tres veces seguidas, pero, e o ben que o pasei?

Saudiñas

PS: Como dato curioso cando pedín unha cervexa puxéronme unha pulseira amarela, eu pensei que significaba: "este tipo é un alcólico" e quixen tirala por sentirme marcado. Ao final resultou significar: "este tipo ten 21 ou máis, deixen de foder pedindo o ID"

Sendo breve

Toca ir durmir na cidade do vento, hoxe descubrín que non sempre este é frío. Saír á rúa é como meterse nun gran secador de pelo, aínda que por agora a resulta agradábel.

Sen vir a conto: o meu xantar foi nun raro restaurante italiano cercano ao campus. A miña xefa directa convidounos a min a outros investigadores do meu nivel xunto ao meu supervisor (e xefe da miña xefa) e ao xefe do meu xefe, tamén estaba alí o xefe dalguén máis (James, un farmacólogo africano moi simpático). Do xantar só salientar que as "chicas de oro" estaba comendo unhas mesas máis aló, que Frank Sinatra estaba presente (en son e retratos) e que o emprego da palabra "sex" é moi restrinxido. En caso de dúbida, nos EUA, preferide "gender". Creo que lle alegrei o día á tropa de xefes.

E para rematar, o diarío dos progres españois publicou un artigo do redondelán Ignacio (bo nome...) Ramonet sobre a folga do metal en Vigo --> http://www.elpais.com/articulo/Galicia/batalla/Vigo/elpepuespgal/20070523elpgal_11/Tes

Bo día!

Semana e dous días

Ese é o tempo que levo nesta cidade. A experiencia está en xeral a ser bastante positiva, grazas ás persoas coas que me topei e a estar nunha cidade grande onde é complicado non atopar algo que facer.

Cada un ten o seu xeito de asumir que vive nun sitio, para min hai dous fitos importantes.

O primeiro é ter que lavar a roupa, cousa que fixen o venres pasado. Para os non lectores de Spiderman aclaro que é certo, a lavadora e a secadora son públicas, no meu caso, compartida co resto do edificio. E ademais por secar págase, un dólar en catro moedas de 1/4.

E o outro fito é recortar a barba, iso fíxeno hoxe. Así que xa podo asumir que vivo aquí, con todo sigo a espera de atopar casa.

O tempo pasou rápido, case sen enterarme... coa gran maioría das persoas queridas manteño relación e non quedades tan lonxe. Sei que pouco a pouco iranse espallando as comunicacións, o cal é normal, pero lembrade que algunha visita teredes que me facer.

Nada máis, verei que me depara a noite.

Cousas de mudarse

Tras o da faba continuei facendo o turista un intre máis con Roberto e Luz. Chicago resulta ser unha cidade fotoxénica, pero ao mesmo tempo demasiado recargada. É dicir, non é complicado sacar unha boa foto pero hai tantas cousas fermosas que todas xuntas en tan pouco espazo no lugar de levar a unha beleza superior conducen a un resultado bastante peor có dos seus compoñentes.

Deixo algunhas fotos que demostran a miña primeira proposición, pero para confirmar a miña teoría por completo teredes que vir vós mesmos a comprobalo.



Ao final do día estiven unhas cantas horas en Borders buscando un libro de Weber e tomando algo con Bashkim (un médico de Kosovo que traballa no instituto e vive con Roberto). Cando iamos para casa preguntoume se tiña comida. Evidentemente non teño, así que o arranxei con isto:

E si, fun incapaz de comer todo o bocata.

Chicago e a gran faba cromada

Na viaxe en avión fun lendo un libro de máis de mil páxinas e volume acorde a tal cantidade de papel. Por se non o imaxinades fun un espectáculo porque na clase turista non hai precisamente moito espazo dispoñíbel...

O libro en cuestión é a biblia dos neurocientíficos así que ten gráficos con neuronas, cerebros e todas esas tolemias das que gustamos os do gremio. Así que, cando estaba decidindo como ía facer para compaxinar a bandeixa de comida feita por e para cidadáns liliputienses co meu obeso compañeiro celulósico, a miña compañeira de asento decidiu falar comigo.

Resultou ser unha rapaza USamericana de Chicago, de nai colombiana e pai mexicano, estudante de psicoloxía na Loyola University (si, nin en Chicago se pode librar un dos xesuitas). Este feito debeu ser o que fixo que falase comigo no canto de pedir cambio de asento por compartir viaxe cun friki perigoso.

Descoñezo se Stephanie, nome de xoven, sacou algo en limpo da conversa mantida. Eu saquei en limpo un conto sobre a existencia dunha enorme faba nun parque de Chicago:

Total, hoxe fixen o turista un rato con Roberto e Luz (unha amiga de Roberto de Honduras) e atopei a famosa faba. Cando mo contaba Stephanie pareceume a cousa máis parva do mundo. De feito, con esa mentalidade colonial propia dos europeos, pensei: "estes yankis son un horteras sen criterio".

A cousa é que mentres lle sacaba fotos á faba escoite unha voz perto de min chámando polo meu nome. Como non coñezo a ninguén en Chicago ignoreina un rato mentres me concentraba no traballo de presionar o botón. Cando rematei e me volvín, resultou ser Stephanie.

Semella que Chicago non é tan grande despois de todo.

Galiza en chicago

Ok, cheguei.

Onte ceei polbo á feira, polbo á brasa, mexilóns, peixe guisado e outros platos típicos de Chicago regados con Estrella Galicia... Debe ser esa clase de cousas que un pode facer nesta cidade, por certo, salvo o polbo a feira, o resto estaba espectacular.

Roberto resultou ser un gran tipo con unhas preferencias bastante nobles: divertirse e vivir ben. Ademais tamén semella ser un científico competente e con posibilidades de chegar lonxe. Pero estou aquí para falar de min mesmo, suficiente sobre Roberto.

Polo dagora a miña vida consiste en non caer co sono, construír frases coherentes e resultar amábel. Os meus xefes son dous venerables señores italianos, foron bastante amábeis comigo e déixanme a próxima semana para situarme. Polo pronto a miña única obriga é un seminario o luns na mañá.

Xa está, primeiro post feito, xa podedes criticalo.

Have fun!