Skip to main content

Eu sei onde está Txeroki!

Os servizos de intelixencia da policía, GC e exército poden deixar de buscar por Europa adiante. Aplicando sofisticados sistemas de razoamento cheguei á conclusión de que o considerado como un dos líderes de ETA anda neste lado do atlántico.

Como sabedes nos EUA hai dous tipos de persoas os que viven en cidades e os rednecks. O termo redneck ten unha historia incerta, pero no día de hoxe engloba a todos aqueles americanos cunha gloriosa falta de sofisticación (Jeff Foxworthy). Pero ser un redneck implica moito máis que un estereotipo baseado en vivir nunha caravana, casar con familiares cercanos, conducir unha pickup ou levar armas até para mexar.

Ser un redneck implica ter unha visión alternativa da realidade. Unha das manifestacións máis salientábeis desta particular visión é a súa capacidade para obter algo útil do que para o resto do mundo sería lixo. En concreto, semellan ter algún tipo de fixación cos elementos propios do WC.





Pero ser un auténtico representate desta especie supón moito máis esforzo có de reciclar mexadeiros, así, un pode consideralos os garantes da identidade nacional USamericana composta, entre outras cousas, por bandeira, pistola e carne para comer. Como exemplo disto, temos a versión redneck do polbo de toda a vida:



Con todo, o tema ía de Txeroki e do seu actual lugar de residencia. Chegar a conclusión á que cheguei levoume moito tempo e longas reflexións. Vou compartir estas convosco.

Como xa dixen hai algúns rasgos característicos dos redneck que os fan inconfundíbeis, un deles é o peiteado tipo mullet perfectamente explicado neste gráfico.



Non custa moito pensar que, de feito, un dos rasgos característicos dos borrokos e semellantes é precisamente o peiteado. Deste xeito, o tal Txeroki ghasta estas pintas:



E, amigos meus, o seu curmán estas:



O parecido é obvio , se até a cara de noxo é a mesma!

Desde aquí quero instar ás forzas de seguridade para que concentren a súa atención nos estados onde os rednecks son máis prominentes. Por se a GC e a polisía non sabe onde buscar, deixo un mapa do tesouro:





Comments

a.ma said…
salchicha-polbo?
aaiiiinssssssss
sen palabras
Anonymous said…
...que currao, vaia, co DEA aprendiche investigar ao final...

joe
amauta said…
hurrr!

POis si que deben ser familia! Os rednecks teñen RH negativo??

Eu sempre pensei que os que se semellaban eran Charles Bronson e Moncho Reboiras...

É brincadeira!
elunicopiny said…
Lembrame esto á investigación dun amigo en torno ás figuras de Papá Noel e o home do saco.

Pensao.
elunicopiny said…
Lembrame esto á investigación dun amigo en torno ás figuras de Papá Noel e o home do saco.

Pensao.
Paz Zeltia said…
yo no sé cómo vine a parar aquí, pero estoy pasando un buen rato!

:D

Popular posts from this blog

Tempo

A hora do reloxo do meu computador segue fixada na hora española. Son as 5:10 am alí. O tempo resulta un xeito raro de medir a distancia. Para nós esa dimensión camiña sempre no mesmo sentido, acelerada ou ralentizada, mais sempre cara diante. Pero, de claquera xeito, iso significa que mentres eu escribo vós durmides. Aínda que quixera, non podería comunicarme convosco. Por iso me limito a lanzar posts. Como podedes imaxinar o luns poucos eventos interesantes trouxo, e non me vou parar a enumerar a multitude de detalles típicamente americanos cos que me crucei. Polo pronto teño uns cantos papers para ler, un lugar onde deixar as miñas cousas e unha morea de papeis burocráticos destinados a darme existencia neste país mediante a consecución do meu número da seguridade social (SSN). Doces soños. (foto de Gui, o gato )

Máis cartaces

Un dos seres que máis vai botar de menos aos seres humanos cando desaparezamos da Terra van ser as ratas (menos as de laboratorio). É ben sabido que existe unha relación directamente proporcional entre a cantidade de seres humanos e a cantidade de ratas vivindo no mesmo territorio. Tendo en conta que eses interesantes e intelixentes animais non son moi aprezados e considéranse foco de enfermidades, non debe sorprender que a cidade de Chicago (onde hai unha chea de seres humanos) o tema das ratas leve a avisos nas rúas de distintas clases. Este que amoso resulta interesante porque engade a unha cuestión tal elegante como a coprofaxia un autocolante de James Bond gorila que lle dá un toque surreal: Para pouco máis daría o tema dos cartaces se non fose pola interesante historia da Guerra Fría, a paranoia nuclear que trouxo con ela e os restos que a política de escalada armamentística deixou na paisaxe. Ao principio no...

A todo isto!

Un pode chegar a preguntarse, eu tendo a facelo bastante: que demonios estou facendo aqui? Ademais das implicacións pseudometafísicas da cuestión, en resposta a isto, unha das miñas actividades aquí é investigar. Polo pronto, o meu traballo consiste en probas condutuais en ratos mutantes e non muntantes (wild type). E iso foi o que fixen hoxe. Os ratos foron expostos a un son agudo previo a unha descarga eléctrica os ensaios suficientes como para amosar respostas de medo ante a presentación do son. Cando cheguei esta parte xa estaba feita, na seguinte fase os ratos son expostos ao son sen descarga durante cinco minutos. Ao sacar un rato para meter o seguinte sempre hai que limpar as cagadas que deixou como consecuencia do medo. De feito, aínda que medimos o tempo que pasan paralizados para avaliar o medo, penso que poderíamos facelo contando cagadas. Por outra banda non sei se os meus xefes estarán polo labor de presentar un artigo titulado "Shitting a lot: a new approach in behav...