A miña orquídea

Levaba xa un tempo querendo poñer unha pranta no meu cuarto. Hoxe fun a Home Depot (como Leroy Merlin pero ao grande) porque precisabamos unhas rodas para a mesa do comedor.

Por casualidade tiñan unhas estupendas orquídeas de Illinois por 16$. Este é o resultado:



Por agora luce ben, a ver se dura!

Algunha vez te preguntaches...

en que lugar do inferno rematarías?

Non? Vale, es bastante normal.

Pero se agora que o menciono queres sabelo dou un sinxelo test que, tras un ghuevo de preguntas en inglés, pasa a informar sobre onde vas pasar a eternidade.

Dou por suposto, como o autor do test, que todos ides rematar no inferno, pero ben, xa me contaredes.

Este foi o meu resultado no "inferno de Dante".

The Dante's Inferno Test has banished you to the Sixth Level of Hell - The City of Dis!
Here is how you matched up against all the levels:

Level	Score
Purgatory (Repenting Believers)	Very Low
Level 1 - Limbo (Virtuous Non-Believers)	Low
Level 2 (Lustful)	Very High
Level 3 (Gluttonous)	High
Level 4 (Prodigal and Avaricious)	Moderate
Level 5 (Wrathful and Gloomy)	Moderate
Level 6 - The City of Dis (Heretics)	Very High
Level 7 (Violent)	High
Level 8- the Malebolge (Fraudulent, Malicious, Panderers)	Moderate
Level 9 - Cocytus (Treacherous)	Low

Take the Dante's Inferno Hell Test

Aragon, Manu Chao e as autoduchas

Aclaro xa que Aragon, ademais de ser unha C.A. autónoma cando leva til (ola Pili) e o rei de Góndor cando engades unha letra, é un dos máis clásicos teatros de Chicago. Aconséllovos que fagades clic na imaxe da Ballroom para que comprendades o interesante de ir a un concerto nun lugar con tan... orixinal decoración.


(Foto cortesía de zedwards)

Youtube mediante, déixovos algúns vídeos de case o final do concerto de Manu Chao.






Houbo lembranzas, por cancións escoitadas noutros lugares e con outra xente, e moito movemento. Así é a música.

E cando volvín a casa semellaba que me duchara coa roupa posta, tres veces seguidas, pero, e o ben que o pasei?

Saudiñas

PS: Como dato curioso cando pedín unha cervexa puxéronme unha pulseira amarela, eu pensei que significaba: "este tipo é un alcólico" e quixen tirala por sentirme marcado. Ao final resultou significar: "este tipo ten 21 ou máis, deixen de foder pedindo o ID"

Con comentarios

Levo moitos días sen postear, pero fixen moitas cousas como conseguir un shitty prepaid celular porque non teño historial de crédito (paranoicos, coño!) e... vai, non me lembro. Ah, ir a concertos de blues e de música clásica ao aire libre, pero coma sempre esquecín levar a cámara.

Tamén descubrín unha páxina na cal subes unha foto e che din a que famoso te pareces, para que vexades o ben que funciona aquí tedes os sorprendentes resultados:


Ante tamaño despropósito fixen outra proba cunha foto máis sinxela: de fronte e sen nada de fondo, como vedes mellora:


Se aínda así vos atrevedes a xogar, aquí tedes a dirección http://www.myheritage.com/FP/Company/tryFaceRecognition.php?collage=1

IKEA

A ver, os noruegos teñen petróleo, os finlandeses Nokia e os suecos unha tenda de mobles. Vaia, sobre quenes son os listos da Península Escandinava non me pronuncio, pero sobre os máis parvos pouco hai que dicir.



Está claro que o demo nestes tempos fíxose deseñador de manuais de instrucións de Ikea e ademais ten un senso do humor peculiar, pero sempre podemos vencelo cun pouco de ollo e algúns consellos:

-Nunca, e digo nunca vaias con moita presa a Ikea, rematarás por mercar cousas incompatíbeis, como por exemplo un colchón queen size para unha cama double.

-Non sexas pijo e merca mobles normais, e se es coma min e non me fas caso sengue a ler.

-Por moi bonitos que semellen ser os mobles en IKEA ten en conta que logo hai que montalos, eu pensei que mercaba un cuarto e cando cheguei a casa tiña só un montón de caixas de cartón.

-Se un moble indica que debe ser montado por dúas persoas significa que non vas deixar durmir a túa compañeira de piso porque vas pasar a noite golpeando estruturas metálicas por tentar facelo ti soíño.

-Cantas menos pezas e máis sinxelo semelle o moble máis tempo vai requerir en proporción, a única excepción a esta regra son os mobles de unha peza (espero).

-Cando descubras que levas 15 minutos loitando cun parafuse pensa se realmente é necesario para a solidez do moble. Como regra xeral, que sobre 1/3 das pezas non é malo... de todo.

-Antes de rendirte diante da posibilidade de introducir algunha peza lembra que a saliva é un gran lubricante natural e sempre está moi a man.

-Diante de estruturas complicadas, camas loft por exemplo, o manual minte sobre a fase axeitada para afirmar os parafusos. Espera a ter colocado o somier, aprétao e logo axusta o resto.

-Cando te desfagas do monte de cartón co que vas rematar ao final ten conta de non tirar os manuais!

-Procura non mancarte e...

-Disfruta!

:)

Canso, sen cea e sen almorzo

Imaxes de onte de hoxe:












Por certo Joey, por fin puiden montalo. A pesar de ter feito chorar a un home diante de dúas mulleres, moitas grazas :)

O español: esa lingua marxinal

Resulta sinxelo escoitar noticias triunfalistas sobre a importancia numérica do español nos EUA, especialmente en medios españois. Normalmente este tipo de novas soen dar a impresión de que realmente o español, como lingua, é algo importante nestes lares. Dependendo do punto de vista, non hai nada máis lonxe da realidade.

Hoxe tiven dous interesantes exemplos. Pola mañá fun abrir a miña conta a CitiBank (por recomendacións variadas), non o notei pero mandáronme cunha axente que falaba español (era mexicana). Ao principio falei con ela en inglés e contestoume na mesma lingua, viu o meu pasaporte e seguiu en inglés, até que me explicou algo que non compredín e pedín que me repetise (tras máis de cinco minutos de conversa), entón díxome o mesmo en perfecto español, sorprendido pregunteille o motivo para non dirixirse a min en español directamente, a resposta foi: "moita xente oféndese".

Á noite fun cear a un restaurante bastante pintoresco, mexicano tamén (hai moito mexicano nesta cidade) onde serven peixe. É bastante malo para os estándares galegos, pero pódese pasar despois dunha semana carnívora. Na mesa de enfronte había catro rapaces con aspecto de mexicanos (polo menos de ascendencia), delatábaos especialmente as camisolas que vestían. Sorprendeume porque entre eles falaban en inglés, pero vaia poden ser nacidos en Chicago. Tamén falaron coa camareira en inglés, a pesar de ser hispana. Pero como en media hora, despois de bastantes bebidas alcólicas, estaban a falar en español entre eles, aínda así, cando se dirixían á camareira falaban inglés de novo, para continuar despois entre eles en español.

É sinxelo atopar unha explicación a todo isto. As novas na España non minten, o español ten unha gran presenza nos EUA dado que os hispanos son a primeira minoría do país. Pero teñen os peores traballos, viven nos peores barrios e teñen unha consideración social baixa. E isto connota o idioma que falan, por iso moitos deles prefiren desenvolverse nunha lingua de máis prestixio como é o inglés.

Un caso evidente de diglosia.