O retorno dos cosmopaletos

Resulta que esta fin de semana, nunha ruptura da miña rutina experimentadora, pasei por unha libraría. Si, eses sitios con libros... A verdade é que non teño moi claro como funcionan, eu persoalmente vou alí na busca de café barato (e non bebo café), ou de aseos públicos. Seica tamén podes mercar libros, pero como son moito máis baratos en Amazon (.com) eu sinxelamente vou a mirar, coller ideas e ver como visten os hipsters.

Unha das ideas que collín, e merquei en Amazon (.com) unhas horas máis tarde, foi esta:

Non é que teña pensado facerme líder mundial, atopo o sistema democrático demasiado complexo (Bush, Aznar, ZP!?), pero se un futuro presidente pode comprender o libro seguro que eu tamén. A verdade é que saber un pouquiño de física e tecnoloxía debera ser requerido para calquera que aspire a dirixir un goberno. Básicamente porque logo toca lexislar sobre internet, ou saber se un faio catastrófico nunha central xaponesa vai erradicar a especie humana e o que aprendimos na escola no dá nin para entender aos nosos expertos. De feito non dá nin para saber se os nosos expertos son tal.

Por suposto, os aspirantes a líder mundial non concordan comigo e prefiren adicar o seu tempo a aprender idiomas, o cal é unha gran idea. Así Rajoy, ese home que nunca estivo no barco dun presunto narco, seica adica tres hora a semana a aprender inglés e así poder falar con Obama. Imos deixar a un lado o feito de que as principais relacións económicas do Pequeno Imperio deben de ser con Franza, Portugal e Alemaña. Ao fin, Rajoy falará francés como as vacas, xa que é o nivel que ensinaban cando el estudou. Sabemos que, dado o seu dominio do galego, o portugués sáelle como se fose nado en Reykyavík. E, probálmente, o alemán conta con demasiadas declinacións como para molestarse.

Cómpre lembrar neste punto que os cosmopaletos menores do reino (o señor conselleiro de cultura e o señor conselleiro de educación da autoanemia galega) levan un tempo coa teima do inglés. Supoño que Rajoy decidiu aclarar quen manda neste choio e amosarse como cosmopaleto maior. Ten o precedente do presidente Ansar (denominación internacional), que chegou a ter suficiente nivel de inglés para dar clases en Georgetown e ir dicir cousas como que ningún musulmán lle pedira desculpas por invadir España. E non falaba dos inmigrantes en pateras, falaba do século VIII. Creo que os xesuitas aínda se preguntan se deberan pedir control de alcolemia antes de permitir impartir aulas.

Supoño que Rajoy non aspira a falar de xeopolítica con Obama, básicamente porque igual acaba en guerra cos USA e xa sabemos como rematou a primeira... E para dicir "ghelou, ghau ar iu", as tres horas á semana vanlle vir sobradas. Iso si, se a cousa se lle dá ben, na miña visita a libraría atopei un libro que lle vai vir perfecto cando, no canto de falar con Obama, vaia falar cos líderes europeos, que ao fin é o que lle debera preocupar a este bo home. Para ti Rajoy, que sei que che vai gustar:

Isto pode ser moito

Semella que hai por aí un proxecto en marcha para facer unha versión de AKIRA con actores "reais" (yankis).

Neste artigo (http://www.racebending.com/v4/blog/akira-adaptation-courts-white-actors/) falan dos candidatos para Kaneda e Tetsuo. Efectivamente, en Hollywood non hai adolescentes xaponeses disponíbeis así que están mirando outras opción moito máis orixinais (WASPs, por suposto).

No mesmo artigo hai unha parodia en debuxos animados de como isto pode saír:

The last circus

Así é como se titula o filme de Álex de la Iglesia no mercado internacional. Non son un gran fan do cine español, así etiquetado en xeral, e menos aínda das películas que teñen a guerra civil como trasfondo. Pero con todo, sóenme interesar as historias deste director e vendo o tráiler quedei con ganas de vela.

Estou todo ao tanto que se pode estar da chamada Lei Sinde (en defensa do cine USA) e da postura de Álex de la Iglesia ao respecto. Co cal decidín ver se o filme estaba dispoñíbel por algún dos medios legais que teño á miña disposición, nomeadamente: netflix. Este é o resultado da miña busca:

Netflix non sabe cando poderei ver o filme

Nada de nada.

Cómpre salientar que tampouco podo vela no cinema, o cal é raro porque no meu cine local teñen unha boa selección de cinema internacional. Con isto, a solución sería descarregala de internet buscando no sitio axeitado.  Así, ningún dos elementos implicados na creación desta obra percibiría cartos. Moi xusto.

Fágome caso de que a miña situación non é a máis común. De feito, dos filmes nominados pola mellor dirección, só Buried está dipoñíbel por estes lares en DVD. E por suposto, trátase dunha produción rodada en inglés.

O entón director da academia do cine dixo no seu discurso que en internet está a súa salvación, a ver se é certo e se poñen. E xa postos, que non fagan unha chapuza limitada por países...

Snowpocalypse Now!

Ben, hoxe toca ficar na casa porque as condicións metereolóxicas son potencialmente mortais (sic). Vaia, que hai neve por todos lados, vai frío (non moito) e vento (bastante).

Mal intre para preder lume

De feito as clases na universidade están canceladas desde onte ás tres da tarde e até maña ás 10am. O curioso do tema é que moitas tendas están pechadas. Eu sempre pensei que os espírito pioneiro e capitalista yanki daba para abrir as tendas na pior das situacións, pero seica non é o caso. Se cadra é un síntoma máis da fin da hexemonía dos EUA...

Alguén se esqueceu de pechar ben a porta

Por certo, é curioso notar que o meu anterior post foi en agosto... Moito cambiaron as cousas desde entón. Para comezar, o choio tenme moito máis ocupado e o tempo de lecer que me queda non o adico ao blog (como é obvio). Aínda que iso non quere dicir que me esquecera dos meu, poucos e selectos, lectores.

A neve está a altura do banco onde estou sentado

Total, que postos a non contar nada, vou poñer unhas fotos da volta que demos ao redor da casa e polo parque do lado.

Normalmente é posíbel pasar por aí en carro

Deanna demostra que hai neve e vento

Case como na praia

 E lembrade, non comades da neve amarela!

Ignacio Santos Cidrás é como John Wayne

Á maior parte dos seres humanos o primeiro nome que aparece no título non lles debe dicir moito, a min tampouco até que reparei por accidente nesta reportaxe da BBC.

Resulta que o señor Santos Cidrás foi escollido por Frijol para transformar o Xacobeo 2010 no Festival Internacional de Benicàssim, que seica codirixe ou coorganiza desde o 2002. A esa experiencia se lle engade o voluminoso título de licenciado en "Psicoloxía Social e do Traballo" pola nosa USC. Ninguén lle debeu explicar que a licenciatura era en "psicoloxía", e que o de "social e do traballo" era un itinerario curricular, pero para organizar xacobeos non fai falla saber exactamente o que estudou un.

E seica para organizar xacobeos abonda con falar inglés como o fai John Wayne nas pelis de TVE, que xa a boa xente da BBC ocúpase de traducir ao inglés raro ese que falan os ingleses e que non soa coma se un fose de Valladolid.

Por outra banda, un pouco máis adiante, no mesmo vídeo vemos a María Eiras, da oficina de atención aos peregrinos, posto para o cal o de falar inghlés como John Wyane xa non é suficiente.

Non sei, pero coa pouca información da que dispoño agora mesmo, se tivese que encargarlle a un destes dous a proxección internacional do xacobeo, creo que María tería máis posiblidades que Ignacio. Pero supoño que Mr. Bean terá moita máis razóns para poñer a quen puxo, e pouco terán que ver cos traballos realizados con anterioridade por Ignacio para a Comunidade de Madrid e de Valencia.

Como se di percebe en inglés?

Hai xente con traballos que non o son, un deles é Jeremy Clarkson. O inglés decidiu saír da illa e ir coñecer aos viciños armado cun Jaguar E-Type, que neste episodio semella funcionar sen problemas. Despois de pasar algún tempo na Franza e se cadra en Bélxica, o inglés foi coñecer Ejpaña.

Como resultado da experiencia, o presentador creou un persoal retrato non apto para persoas sensíbeis. Se pensas que Top Gear é un programa de infomación obxectiva, mellor non vexas os seguintes vídeos.

Para o resto:

Xornalismo endrogao

En días coma o de hoxe, unha parada pola sección de ensaios fotográficos de Foreing Policy pode ser algo traumática.

Disfrutade:

http://www.foreignpolicy.com/articles/2010/05/28/the_magnificent_migrants