John Cleese on Sarah Palin

Os bonobos, a promiscuidade e a paz mundial (Actualizado!)

Uns dos animais máis interesantes na complexa tarefa de comprender aos seres humanos sen prestarlle atención as humanos, son os Bonobos (Pan paniscus). Aínda que confundidos durante moito tempo co chimpacé común (Pan Troglodites), estes on unha especie diferente. Para comezar, o bonobo pode considererse máis proporcionado nas súas formas, camiña ergueito un 25% do tempo e presenta características faciais moi individualizadas, o cal facilita o recoñecemento facial. Estes rasgos, entre outros, fan que moitos os consideremos os máis achegados aos seres humanos de entre os primates. Desgraciadamente tan só se atopan nos bosques da República do Congo o que os fai moi sensíbeis á destrucción do seu entorno. Un dos motivos polos que os bonobos son interesantes é pola súa dinámica social. A dos chimapancés é unha sociedade bastante violenta, tanto dentro como fóra do grupo, e atópase dominada polos machos. Pola contra, a dos Bonobos é unha sociedade controlada polas femias. Isto supón diferenzas moi interesante entre estas dúas especies, así, a súa reacción perante dun macho alleo é moi dispar. No caso dos chimpancés, o normal é que se produza un enfentamento violento que soe rematar na morte do invasor. Pero os bonobos presentan unha conduta ben distinta. Cando un grupo de machos ou de femias repara na presenza dun macho estrano, o normal é que prefiran comezar un acto sexual no lugar dun enfrontamento... Nunha aplicación literal do lema fai o amor e non a guerra. De feito o sexo representa un aspecto moi importante da súa sociedade. De Wall, un dos primatólogos que traballa con estes animais, definiu a súa conduta como sexo a cambio de paz. E esa é unha das claves importante para comprender a súa sociedade, non é que non exista conflito, é que estes animais cando aparece algún problema, prefiren unha solución pacífica a unha violenta. Ademais, nun artigo que encantaría a aqueles que din que homosexualidade é antinatural, Manson, Perry e Parsih (1997) describen actividades sexuais non destinadas á reproducción entre estes primates. Cómpre salientar que os bonobos practican sexo xenital cara a cara (femia a femia, macho a femia e macho a macho), bicos con lingua e sexo oral. Pero para os primatólogos, o exemplo dos bonobos é interesante non pola súa aparente promiscuidade senón por ofrecer a posibilidade de estudar unha sociedade rexida polas femias. O cal contrasta, entre outras, coa propia sociedade humana. De feito, desde un punto de vista antropolóxico, un podería chegar a suxerir que os bonobos son a proba de que unha sociedade rexida por mulleres sería máis pacífica. Certamente, os bonobos son en xeral máis pacíficos cá outros primates, en especial os chimacés comúns. Unha das condutas violentas que diferencia ambos grupos é a caza de monos, frecuente entre os chimpancés e en teoría ausente entre os bonobos. Mais, un artigo recentemente publicado en Current Biology, suxire que os bonobos tamén se organizan para cazar monos e rompe este tópico de non violencia. É esta unha proba de que unha sociedade rexida por mulleres sería tan violenta como a rexida por homes? Non sei, se cadra o de ter ou non ovarios é en realidade irrelevante para o caso (ver a única Miss que non quere a paz mundial)... Sexa como for, eu só quería falar dos bonobos. http://www.ted.com/index.php/talks/susan_savage_rumbaugh_on_apes_that_write.html

Máis cousas que non precisades (ou si)

Hoxe dúas cousiñas, todo por portarse ben.

Costco, lugar sen equivante en Europa, pensade nun Lidl onde podes mecar un carro, un portátil, medicinas, gafas graduadas, sacas de comida de 20kg, un cabellete de pintor feito na china, un ataúde (non é coña), caixas de condóns con cincuenta profilácticos... Ao que ía, que Cotsco, o supermercado total, ofrece algo indispensábel nos duros tempos que corren, serve tanto para catástrofes naturais como para cando o diñeiro de papel deixe de ter valor. Trátase dun kit de comida de emerxencia.

Por tan só 85$ obtedes 275 racións de comida (sendo esto yankilandia iso tradúcese en 700 millardos de racións no mundo civilizado), todas elas vexetarianas pero con vitaminas, unha capacidade para durar 20 anos e un envase a proba de catástrofes naturais. Ah, ademais as comidas son moi sinxelas de preparar, aspecto tamén importante... Deixo o link por se hai interesados, pero notade o aviso de que debido á enorme demanda vaivos chegar con retraso, pero vaia, mellor tarde cá nunca http://www.costco.com/Browse/Product.aspx?Prodid=11219554

E, completamente non relacionado co anterior, non tedes notado que os nenos de hoxe son incluso máis malcriados cá nós? Pois non se trata do típico rollo xeracional, non. A explicación é sinxela, os seus xoguetes son moito mellores cós nosos.

Se non me credes ollade para isto.

Pois si, un bebé tricerátops robótico!

Conste que, coma os nenos, quedei moi decepcionado ao descubrir que non camiña. Desde aquí quero facerlle unha petición a Hasbro para que na versión 2.0 implimenten o movemento. Non sei vós, pero eu perante a posibilidade de ir ao traballo no meu propio dinosauro deixaría de empregar calquera outro medio de transporte, incluídas as miñas pernas.

PS Obrigadiño por todas as mensaxes (chats, sms, conversas, emails) de aniversario, fixéronme ilusión!

Contado en comic

Apuntamentos de economía

Por se alguén aínda non se enterou a economía yanki vai de coña.

Hoxe seica un banco que facía anuncios bastante estúpidos (WaMu, ver vídeo) foi ao carallo tras, en palabras do seu anterior xefe executivo, tentar ser o WalMart dos bancos. Algo así como se un quere se o DIA ou o Lidl dos bancos, vaia. 

Os rumores din que os executivos de Chase aceptaron a oferta despois de que alguén do goberno lles explicase que de non facelo o fondo de compensación pagado por todos quedaría valeiro, tamén cometou que se cadra podía disparar a pistola que tiña apuntando as súas bolas. Así que Chase acaba de facerse cun montón de mal crédito e xa veremos que fai con el.

Pero, de todos os afectados, o que máis mágoa me dá é o coitado do director executivo de WaMu. Levaba só tres semanas na oficina despois de que os accionistas se desfixeran do seu predecesor, o do Walmart dos bancos. O pobre do home enterouse de que xa non era xefe cando voaba de regreso ás oficinas centrais do banco. Agora vai ter que malvivir cos escasos 19 millóns de $ que lle corresponden en concepto de indemnizaciones por cancellarlle o contrato. E é que os hai con pouca sorte.

Como sabedes o goberno está a tentar pasar un presuposto de 700 billóns de $ para rescatar Wall Street. Deses billóns eu estou poñendo 2000 $, pero vendo a situación desesperada na que se quedou o ex-xefe de WaMu, doen un pouco menos, que manter un alto nivel de vida é moi caro, coño!

E xa que estamos con caralladas:

E hoxe temos a primeira cita romántica entre os dous candidatos. Rumoréase que McCain pode comparecer así vestido:

(foto tomada de http://shakespearessister.blogspot.com/2007/12/mccain-still-k-street.html)

O diagnóstico non é o tratamento

A pesar do que nos conta o Dr. House, na maior parte da existencia dun clínico o diagnóstico soe ser a parte menos importante do seu labor. Isto é especialmente certo no eido da psiquiatría, onde o diagnóstico concreto pode ser menos relevante que ter unha idea clara de como afrontar os síntomas máis molestos para o doente.

Un diagnóstico psiquiátrico de especial impacto social é o da adicción a unha substancia. Así, un adicto ao alcol soe atopar dificultades para levarse ben cos seus amigos, trata de garantir un suministo axeitado de licor, descoida atender as súas tarefas e, en xeral, leva unha vida bastante miserábel para el mesmo e os que o rodean.

Con todo, se alguén recibe un diagnóstico de adicción, xa está no camiño da recuperación, a terapia pode ser longa e dura, pero o primeiro paso é recoñecelo.

O anteriormente mencionado ten unha lectura política, unha das tarefas máis importantes dun xefe de estado é evitar problemas para a súa poboación, e se estos aparecen, diagnosticalos e comezar o tratamento.

Na nosa historia recente temos exemplos de bos diagnósticos e malos tratamentos. Basta  con ler os escritos de Gorbachev e a súa Perestroika para darse conta da xenialidade e precisión con que describiu os problemas da extinta URSS, pero todos sabemos como rematou o asunto, sendo este un caso claro de bo diagnóstico e mal tratamento.

Fai dous anos, en Febreiro do 2006, W tivo un intre de xenialidade e fixo un diagnóstico: os EUA son adictos ao petróleo. Os efectos de esta adicción eran, e son, bastante obvios: a estas alturas o único país que aínda apoia incondicionalmente a política exterior USamericana é o Reino Unido, a ONU foi asasinada hai tempo debido á necesidade imperiosa dos EUA de garantir o suministro, o goberno esqueceu as súas tarefas e os especuladores levaron a economía a unha ruína que só os impostos poden tentar salvar, o número de países latinoamericanos molestos ou belixerantes con Washington aumentan, etc.

Pero non hai que ser un xenio para saber que o tratamento pasa por reducir a dependecia enerxética do petróleo a base de investir e investigar alternativas. En realidade estas existen e se o petróleo supón ter que negociar e manter tropas en áreas perigosas do mundo, se cadra o coste compensa o esforzo.

Claro que iso sería o normal, pero facer cousas normais non se estila moito. Así que W decidiu que a solución para o seu diagnóstico é peforar máis en territorio doméstico e en augas territoriais, aínda que para iso faga falla destruír algúns espazos protexidos.

É obvio que W non é un clínico, pero sóame que a solución a unha adicción non soe ser darlle máis drogas ao adicto.

Sarah Palin, a muller que pensa que os Picapedra están baseados nunha historia real

A verdade é que eu quería facer un post sobre política e sobre os candidatos á vicepresidencia. Pero non pode ser, porque McCain fixo os deberes e iso merece un post.

Para os non iniciados aclaro que o vicepresidente dos EUA é, obviamente, o presidente se a este lle pasa algo e, polo demais, abúrrese como unha ostra presidindo o senado (onde pode votar se hai empate) e indo aos actos onde o presidente é preciso pero este considera que non son de suficiente importancia. Constitucionalmente o vicepresidente non ten poder executivo, aínda que o presidente pode darlle poderes especiais se o considera, un bo e exemplo é o propio Dick Cheney que actúa como un primeiro ministro para que W pode batir o récord do presidente con máis días de vacacións.

Como podedes deducir, normalmente na campaña a elección do vicepresidente é bastante irrelevante e tradicionalmente considérase que pode restar votos ou ser neutral pero pouco máis. Afortunadamente neste caso vivimos unha excepción que vén de Alaska, ten a tenacidade dun pitbull, é unha hockey mom e chámase Sarah Palin.

McCain é vello, iso non ter porque ser un problema en política sempre que a un non se lle note moito, ademais é un tío (vaia que ten pito), ten demasiada experiencia en Washington e é un militar. Total, que para solucionar o de ser vello, escolleu a unha persoa xoven, para o de ter pito escolleu unha persoa con vaxina, para o da experiencia escolleu a alguén sen ela, e para o de ser militar escolleu unha xornalista deportiva con tropecentos fillos.

E menuda fixo!

Para comezar, de súpeto todas as nais de américa estaban superemocionadas que te pasas: unha delas pode chegar a vicepresidenta! De feito as fans de Palin (ela ten fans, por suposto) consideran o feito de que sexa unha delas a súa máxima cualificación. Outro mérito de Sarah Palin é que ao ter unha vaxina porque así, os ataques contra ela convírtense automáticamente nun ataque contra todos os seres con vaxina, co cal as críticas que os seus adversarion fan teñen que ser moi medidas. Pero sigan, que aínda hai máis.

A propia Palin definiuse nun chiste: "I was just your average hockey mom. I love those hockey moms, you know, they say, what is the difference between a hockey mom and a pit bull? Lipstick." Ben, cómpre clarificar unha cousa na cal o lector se cadra non reparou, Sarah Palin e un pitbull tamén comparten o mesmo grao de cualificación profesional.

Como dixen antes, tampouco é para tanto ao fin non se candidata a presidenta, pero é que McCain non só é vello, ademais ten unha seria tendencia a sufrir cancro. Así que nun período de catro anos non sería raro que realmente chegase a ser presidenta. Iso sen contar con que de non chegar a gañar McCain, esta muller voltará a tentalo, porque el a puxo na carreira, e se non é desta, será noutra ocasión.

Entremos agora na parte interesante da historia, quen ou que é Sarah Palin?

A nivel superficial a resposta é sinxela, é unha MILF e non ten relación co Monty Python Michael Palin.

Nun nivel un pouco máis profundo podemos falar das súas cualificacións académicas: estivo un semestre no Hawaii Pacific College pero as festas non debían ser moi boas porque de alí foi ao North Idaho College, onde pasou dous semestres en estudos xerais (algo así como humanidades ou non sei que quero facer), de aí foi á University of Idaho por outros dous semestres. A continuación foi ao Matanuska-Susitna College en Alaska por un curso académico e por último regresou á University of Idaho por tres semestres onde por fin conseguiu graduarse en xornalismo-comunicación. Iso si, non perdeu o tempo porque durante este periplo gañou o concurso de beleza de Wasilla, rematou terceira en Miss Alaska e conseguiu unha beca de estudos como Miss Conxenialidade.

Desde aquí todo sería despegar, de xornalista deportiva en TVs locais a alcaldesa da súa cidade por dúas lexislaturas e finalmente, no ano 2006, gobernadora de Alaska.

Pasemos agora a analizar a esta señora en serio. Sarah Palin cree que a terra ten entre 6000 e 8000 anos, o que ademais de deixar fóra de xogo a Guerra de Troia resulta un pouco preocupante en alguén que vai ter acceso aos botóns nucleares. O motivo de semellante aberración intelectual non é que se perdese algunha clase entre tanto ir e vir dunha universidade a outra. Non, o motivo é que Sarah Palin é cristiana. Concretamente é unha carismática, que é un tipo de pentecostalista.

A moitos isto pode parecervos irrelevante, ao fin de ser será vicepresidenta dos EUA e no peor dos casos presidenta. Lembrades a historia dos botón nuclear, non?

Os pentecostalistas pesan que a biblia é a guía para todo, o único manual que fai falla na vida, de feito pensan que todos, incluso os non cristiáns, deben guiarse pola biblia. Así, Sarah, sendo alcaldesa tratou de prohibir unha lista de libros na biblioteca local (como Harry Potter ou algo de Shakespeare). Pero iso non é o peor, o peor é que consideran que todo o que lles acontece é designio de deus, e que polo tanto deben aceptalo como tal.

Así, Palin ten tendencia a non pestanexar. Segundo as súas propias palabras cando McCain lle ofreceu o posto ela non pestanexou. É que non era McCain o que lle ofrecía o posto, era deus, e se deus quería que fose vicepresidenta, quen era ela para dicir que non.

Na mesma liña, cando a súa filla adolescente quedou preñada doutro adolescente, primeiro tratou de encubrilo, pero unha vez saiu á luz decidiu que o mellor era que os pais adolescentes casasen e tivesen o fillo. Ao fin non era o seu apoio á ensinanza da abstención como única opción nos institutos a que faiara, era deus mesmo o que decidira que algo así debía pasar.

Agora imaxinade comigo, imaxinade que o melanoma invasivo de McCain sae especialmente invasivo e lle fulmina as catro neuronas que lle deben seguir funcionando. Sarah Palin non pestanexa porque é deus o que a acaba de situar no sillón máis poderoso do mundo. Uns meses máis tarde aos rusos lles dá por bombardear unha base americana en Ukrania en resposta á colocación dun escudo antibalístico na mesma. Catro soldados americanos morren. Unha resposta inmediata e firme é solicitada polos militares no pentágono. Comeza unha escalada de ataques a obxectivos tácticos en países aliados.

Sarah Palin segue sen pestanexar, é deus de novo o que a está a poñer a proba e ela ten as armas máis destructivas do mundo. O conflito chega ao punto no que o seguinte paso é a destrucción mútua asegurada, os rusos deteñen o seu avance conscientes de que foron demasiado lonxe e prefiren negociar antes de non ver o seguinte mencer.

Pero a presidenta dos EUA pola graza de deus non ten ese problema, ela é carismática, ela coñece a verdade, a ela lévanlle dicindo por corenta anos que o fin do mundo está perto. E por fin ten unha revelación, é o momento, millóns de seres humanos van morrer, pero non importa, porque ela, que pensa que a terra ten 6000 anos e que descendemos dunha parella que falaba con serpes, sabe o que vai pasar.

Tras o delirio nuclear e a fin do mundo, os seus, os da súa secta, irán ao ceo con Xesús onde terán felicidade por toda a eternidade, e o resto (ti e eu) iremos ao inferno que é onde debemos estar.

Con esa idea na cabeza Sarah Palin non pestanexa e pulsa o botón que non debera existir.

Chamádelle esaxeración pedagóxica, pero creo que queda clara a miña opinión.